سهمیه ی معشوقه بودن شما به پایان رسید.
درباره سایت
آخرین مطالب
امکانات وب
دیگر نمیدانم حفرهها مرا فراگرفتهاند یا من درون حفرهها لانه کردهام. تاریکی مخمل خنکیست که در گرمای تابستان آدم را فرا میگیرد. بعد هم تغییر میکند و درون مایعی غوطه میخوری.داری غرق میشوی؟ نه. دیگر مایعی وجود ندارد، بخاریست که همهی دنیایت را گرفته. با هر نفسی که فرو میدهی، بخار تیره را به درونت میکشی و اول گلو و ریهت، بعد کم کم تا مغز استخوانت تاریکی نفوذ میکند. به سلول سلولت میچسبد و تکثیر میشود. تنهایی ویروس است. بیرون انسان وجودی از خود ندارد و درون انسان هیولاییست که ذره ذرهات را میخورد و در آخر پوستهای خالی تحویل میدهد. چه کسی میفهمد؟ همان که روزی در چشمهایت خیره نگاه میکرد و محو موج خوردن زندگی در آنها میشد.
برچسب:
نویسنده: مهسا مقدم